THEATERTEKSTEN

Auteursbond-theaterteksten
is een project van de
Auteursbond, de
beroepsorganisatie
van (toneel)schrijvers en
vertalers in Nederland.

privacy verklaring

Bergen
door Rob de Graaf - 2008
PDF   AUTEUR
TEKSTEN VAN DEZE AUTEUR

Trefwoorden: vriendschap, terugblikken, ouder worden
Thema: Het leven
Genre:

Synopsis:
Over het verlangen dat het leven eindelijk eens begint, over het besef dat het leven allang begonnen is en, sterker nog over de angst dat het misschien al voorbij is...

Samenvatting:
Drie levens, drie mannen, drie trotse ruïnes. Beer, Silo en Chres zijn vrienden, al jarenlang.

Samen zijn ze jong geweest, samen hebben ze geluk gezocht en ambities gekoesterd - en samen komen ze nu, als oud geworden jongens, in een levensfase waarin de terugblik minstens zo belangrijk is als het uitzicht op een gedroomde toekomst.

De drie geven zich over aan één van de tradities die ze in ere houden: het maken van hun jaarlijkse, lange en zware wandeling door een leeg en onherbergzaam landschap. We volgen hun gesprekken, we horen wat hun verlangens nog altijd zijn en we zien hoe ze vechten tegen een staat van teleurstelling en verbittering.

Op elkaar steunen ze, maar ze zijn ook elkaars spiegel en in die spiegel zien ze een waarheid die moeilijk te verdragen valt.


Fragment:
Silo
Dat ging niet zo makkelijk, hè?
Je had het er zwaar mee

Beer
Zwaar? Wie? Waarmee?

Silo
Kom op, Beer
Ik hoorde je longen piepen, toen we aan het stijgen waren
En dat zweet, dat zag er ongezond uit

Beer
Helemaal niet
Ik kan het heel goed aan, ik houd juist van inspanning
En mijn uithoudingsvermogen, daar is niets mis mee
Alleen dat klimmen, dat ben ik niet gewend
Mijn idee was het niet dat we hier op zoveel honderd meter hoogte
moesten gaan zitten

Chres
Silo heeft wel gelijk, Beer – je reutelt en rochelt en je ziet een beetje geel
– we kunnen niet doen alsof we dat niet horen en niet opmerken

Beer
Goed – OK
Dat is allemaal waar
En ik heb ook twee zwarte longen – jullie weten hoe dat komt
Aan mijn hart zal ook wel van alles mankeren
Mijn bloed, daar dobbert allerlei vuil in en als ik ’s ochtends wakker word,
dan proef ik de smaak van de dood in mijn mond – mogen we het dan nu
ergens anders over hebben?

Chres
Als je dat wilt... –

Beer
Ja, dat wil ik, Chres
Ik wil dat het de moeite waard is om elkaar weer te zien
Dat het goed is om samen iets te ondernemen, telkens als er een jaar
voorbij is – hoe lang doen we dat nu al?
En Noorwegen... –
Nou ja, dat is ook een land – wat moet ik daar verder over zeggen?
Ik zou het niet hebben uitgekozen, zo’n eindeloos natuurpark van bossen
en kloven, vervuld van protestantse zwaarte, maar goed, dat hebben we
dan ook weer meegemaakt... –
Wat ik in ieder geval niet wil is dat we dan, na zo’n jaar in de wildernis
van het echte leven, alleen maar met elkaar praten over verval en ziekte
en over alles wat ongezond is
Dat deden, toen ik klein was, de volwassenen om me heen ook altijd
Je kent dat wel: ‘Weet je wie ook dood is....?’ en ‘Nee, die is opgegeven
door de doktoren, ze kunnen niets meer voor d’r doen...’
Toen al heb ik me voorgenomen, met de geringe kracht die ik had, om
later nooit zo te worden als zij
Dus laat die conditie van mij nu maar zitten, ja?
Ik leef nog, ik strompel moedig voorwaarts, net als jullie
En leg nu nog eens uit – want ik heb het nog niet zo goed begrepen –
vannacht komt dus dat meteorietengedoe?

Silo /
Gedoe? ’t Is wel een kosmisch verschijnsel, hoor – dat is meer dan alleen
maar gedoe

Maar als die informatie klopt, die ik van ik weet niet hoeveel sites
gehaald heb, dan moet dat inderdaad in de loop van deze nacht te zien
zijn

In ieder geval – als de hemel helder is, dan moeten we straks opletten
want dan kan het gebeuren – en het moet echt spectaculair zijn, met
zichtbare lichtstrepen

In dit deel van Europa kun je het ’t beste zien, daarover waren ze het
allemaal eens

Beer
Nog altijd in alles geïnteresseerd – dat vind ik knap, maar ook wel een
beetje vermoeiend

Silo
We moeten wel geduld hebben, ik waarschuw maar vast

Chres
Dus straks zitten we met stramme nekken naar de lege hemel te staren
Goed – mijn nieuwsgierigheid is onbegrensd

Silo
Fijn dat jullie net zo enthousiast zijn als ik
Maar ondertussen... – Ik zit daar toch mee, als ik jou zo zie, Beer, in die
naderende onttakeling waarvan ik weet dat hij mij ook kan treffen... –
Hoe moeten we het aanpakken?
Hoe moeten we zo leven dat we wel oud worden, maar het niet merken?

Beer
Hoe we moeten leven?
Alsjeblieft, Silo
Dat weten we nog altijd niet, toch?
Al vanaf dat ons verstand begon te werken hebben we dát nooit kunnen
bedenken
Leven... –
Het vermijden van al te grote vragen, dat lijkt me een eerste voorwaarde
En verder... –
Deemoedig aanvaarden dat het grote verslijten is begonnen, dat helpt
ook om het een beetje draaglijk te houden
Ach... – Wat bedoel ik... – We moeten gewoon wat drinken – dat is slecht
voor ons en dat weten we – maar juist daarom doen we het
Hoe sneller je iedere poging om je aan goede voornemens te houden
ondermijnt, hoe beter het is – verdrink ze in alcohol en laat ze stikken in
rook, dan ben je er voorgoed van af

Silo
Aanvaarden, daar heb ik het niet zo mee
Eerst is er de opbouw geweest en die heeft heel lang geduurd – maar we
zitten nu toch meer in het conserveren – dat zie ik ook wel in, maar blij
ben ik er niet mee
Jaren ben je bezig een huis te bouwen – en dan komt de dag waarop je al
tevreden moet zijn met die paar muren die er staan, in al hun
onvoltooidheid – je weet dat het nooit af zal komen, al was het maar
omdat geen leven ooit af is... –
En toch wil je dat niet toegeven – niet tegenover de wereld, niet
tegenover jezelf
Je erbij neerleggen, de ambitie opgeven – dat nooit
Dus we blazen het stof van de meubelen in dit vergane vakantieparadijs –
en we weten zeker dat dit het is wat we altijd hebben gewild

Chres
En straks gaan we naar vallende sterren zitten kijken – wat een fijne
illustratie

Silo
Nou – vallen is het niet, al wordt het vaak zo genoemd – en sterren zijn
het ook niet – ’t is meer een soort kosmisch gruis, brokken gesteente die
door de dampkring heen breken en... –

Chres
Alsjeblieft – geen algemene ontwikkeling
Het weinige dat essentieel is weet ik al zo’n beetje, en de rest, daar kan ik
buiten

Beer
Aanvaarding van het tekort, van het verlies, van de teloorgang – dat kan
toch wat waard zijn?
’t Is toch niet alleen maar dat verbeten aan alles vasthouden, waarvan we
het moeten hebben

Chres
Nee – dat is het niet, hè, Beer?
Dat mag het niet zijn, want dat willen we alle drie niet
We willen – ja , wat willen we eigenlijk? – we willen dat het leuk is om
weer bij elkaar te zijn
We willen dat er van alles gebeurd is, in een jaar, en daar gaan we dan
over praten
We betalen een hoop geld voor dit huisje – dus laat onze ontmoeting dat
waard zijn

Beer
Dat het leuk is, dat is de bedoeling?
Leuk, ja
Leuk, zeker
Het is nog altijd leuk, dat we dit kunnen delen
Maar.... –
Dat ‘leuk’ kan me eigenlijk steeds minder schelen en ook mijn
nieuwsgierigheid gaat voorbij – heel langzaam, maar onomkeerbaar
Een mager waxinekaarsje dat steeds minder licht geeft – je ziet het
moment van uitdoven al van ver weg aankomen
In het donker zal ik straks het leven van me afschudden, als een oud en
versleten kledingstuk

Silo
Nee
Zo wil ik het niet
Geen geleidelijkheid
Ik leg me nergens bij neer en ik houd niets voor vanzelfsprekend
Ik raak mijn verbazing niet kwijt, dat heb ik mezelf verboden
Geen duffe rust, alsjeblieft
En ook geen waterige tevredenheid
We blijven opstandig

Beer
Natuurlijk – zeker – braaf zullen we opstandig blijven, Silo, ik beloof het
je
Maar ondertussen vind ik het steeds minder erg dat er zoveel is dat ik niet
gedaan heb, zoveel plaatsen die ik niet heb gezien... –
Vroeger was dat onverdraaglijk, maar nu weet ik het en het doet me
nauwelijks pijn
Je kunt in je leven een handvol dingen doen, of twee handen vol,

misschien – maar ook die vormen alles bij elkaar niet meer dan wat water,
dat met die twee handen wordt geschept uit een zee die onpeilbaar diep
en eindeloos verstrekkend is

Chres
Ik voel toch meer voor dat hardnekkig opstandige van Silo
Want wie niet opstaat, die blijft liggen en dan kun je net zo goed dood
zijn
Goed – we gaan dus iets drinken... – Graag, al moet ik me een beetje
inhouden – er is iets met mijn lever, ze weten niet wat, precies, maar... –
Sorry, daar mochten we het van jou niet over hebben
We gaan drinken en we gaan het over van alles hebben
Dus... – Silo, wat heb jij meegemaakt?

Silo
Niet zoveel als jij, denk ik
Vertel jij ons nu eerst eens precies wat er gebeurd is


 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
login