THEATERTEKSTEN

Auteursbond-theaterteksten
is een project van de
Auteursbond, de
beroepsorganisatie
van (toneel)schrijvers en
vertalers in Nederland.

privacy verklaring

Lucy, een monsterproces
door Hans van Hechten - 2008
PDF   AUTEUR
TEKSTEN VAN DEZE AUTEUR

Trefwoorden: onrecht, court room drama, noodlot
Thema: onrecht
Genre: Drama/toneelspel

Synopsis:
Een gerechtelijke dwaling en een persoonlijk drama van stigmatisering.

Samenvatting:
De Haagse verpleegkundige Lucia de B. werd aanvankelijk verdacht van 13 moorden. Zij zou die moorden gepleegd hebben in diverse ziekenhuizen. De slachtoffers waren bejaarden en kinderen.
In 2004 werd zij veroordeeld tot levenslang. Tot op heden heeft ze alle moorden ontkend.
Lucia de B. zou het slachtoffer zijn geworden van een subjectieve rechtsgang. In het verleden had zij zich geprostitueerd. Dat imago bleef haar achtervolgen. Er waren tegenstrijdigheden in de verklaringen van de diverse medisch deskundigen. En doorslaggevend was een statistische berekening: zoveel patiënten die in de aanwezigheid van één verpleegkundige overlijden, een toevalstreffer van een op 342 miljoen.
In 2010 werd zij na 6 jaar onterechte gevangenschap van alle aanklachten vrijgesproken.


Hoofdpersoon is een jonge psycholoog van ongeveer dertig jaar, David Hartman. Hij is ambitieus en vol idealen. Zijn baas, Judith Linschoten, een behoudende vrouwelijke psychiater, heeft de opdracht gekregen een psychologisch rapport uit te brengen.
Voor Linschoten staat bij voorbaat al Lucy’s schuld vast. Zij heeft in haar loopbaan voldoende soortgelijke gevallen meegemaakt. David wil achter de waarheid komen. En dat valt tegen. Lucy blijkt niet erg toegankelijk. Linschoten wordt ongeduldig, David wanhopig. Tussen hun gesprekken scènes uit het leven van Lucy. Haar moeilijke jeugd. De verstandhouding met haar grootouders, de relatie met haar vriend. Dan komt de rechtszitting. Voor David een even grote nachtmerrie als voor Lucy zelf. Hij ziet hoe de stemming in de rechtszaal bepaald wordt door sentiment en vooringenomenheid. Hij houdt een vurig pleidooi waarin hij alle argumenten van de rechtbank ontzenuwt, maar het mag niet baten. Lucy wordt veroordeeld.

Het toneelstuk ging in 2008 in première. In 2018 werd het heropgevoerd. De tekst werd daartoe aangepast. Deze aangepaste versie is nu op de site geplaatst.


Fragment:
Scène 1.

Lucy in haar cel.
In gesprek met David.

Lucy: Haar eigen kinderen. Het is toch niet te geloven.

David: Ja, het waren haar eigen kinderen.

Lucy: Ze mankeerden niks. Ze waren helemaal gezond?

David: Ja.

Lucy: Het is toch het mooiste wat er is.
Als je ze ziet opgroeien.
Als je ziet hoe ze soms op je lijken.
En soms weer helemaal niet.
De gekke vragen die ze je stellen.
En als ze voor het eerst kunnen lopen.
Al die dingen die je met je kinderen meemaakt.
Onvoorstelbaar.
Alleen al hoe ze voelen.
Dat tere. Dat kwetsbare.
Die huid.
Hoe ze naar je kijken.
Dat vertrouwen.
En dan opeens…
Met een mes, zei je?

David: Ja, ze heeft ze met een mes gedood.

Lucy: En die vriendin. Ook met een mes?

David: Nee, gif.

Lucy: Gif?

David: Ja. Ze had haar een mantel gegeven.
Als huwelijksgeschenk. Een mantel van goud.
En een gouden kroon. Daar zat het gif in.

Lucy: Lekker is dat.

David: “Bloed vermengd met vuur druipt van haar schedel.”
Zo staat het in de tekst.

Lucy: Ah ja.

David: “Haar oude vader die zich vastklampt aan haar verminkte lijf.”
Maar die sterft dan ook door het gif. Op dezelfde manier.

Lucy: Een mooi verhaal is dat.

David: Ja, dat vind ik ook.

Lucy: En je vond dat je dat aan mij moest vertellen.

David: Het is heel oud. Uit de Griekse oudheid. Het is mythologie. Daar is een hele tragedie over geschreven.

Lucy: En die vrouw doodde haar eigen kinderen, omdat haar man iets met een ander had.

David: Ja. Uit wraak. Het was haar lot. Haar noodlot. Daar gaan die Griekse drama’s vaak over. Het noodlot.

Lucy: En dat vind je allemaal op mij slaan.

David: Ik moest er aan denken.

Lucy: Zo.

David: Ja.

Lucy: Hoe heette die vrouw, zei je?

David: Medea, zo heette ze.

Lucy: Weet je wat jij moet doen?

David: Nee.

Lucy: Opsodemieteren. Opsodemieteren met die lulverhalen van je. Mij godverdomme opschepen met zo’n kutverhaal over een moeder die haar eigen kinderen om zeep helpt, omdat haar kerel haar in de steek heeft gelaten voor een of ander jong mokkel anno tweeduizend jaar geleden. Sodemieter op, vent. Wat heb ik daar mee te schaften? Met die horrorstories. Flikker op met je noodlot. Flikker op met je Medea.




 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
login