THEATERTEKSTEN

Auteursbond-theaterteksten
is een project van de
Auteursbond, de
beroepsorganisatie
van (toneel)schrijvers en
vertalers in Nederland.

privacy verklaring

Zo
door Anna van der Kruis - 2008
PDF   AUTEUR
TEKSTEN VAN DEZE AUTEUR

Trefwoorden: verlangen naar stilstand, eenzaamheid, vriendschap
Thema: Vriendschap
Genre: Drama/toneelspel

Samenvatting:
Zo is een theatertekst over Vriendschap. Over drie mannen met een voorliefde voor Japanse graphic novels en frikadellen. Eén vertrekt, één blijft en één komt terug.

Fragment:
Karel
Lieve Peter, lieve Karel, dit is Kees. Ik ben niet geschikt voor de zee...
...Ik heb geprobeerd de golven te tellen. Er is nergens land, geen schip aan de horizon, niets. Voor het raam van mijn cabine staat een grote rode container. Ik kijk daar het merendeel van mijn reis tegenaan. De afstand Rotterdam Singapore was rond de twintig dagen. Misschien komt het door het zwijgende licht of het schip dat lui schommelt, alsof we stil liggen. Ik lees, verdoe mijn tijd in de zon, staar over de oceaan, slaap, dool van scheepsdek naar scheepsdek, zachte wolken drijven voorbij. Mijn dagen draaien om maaltijden en koffiepauzes. In plaats van koffie om tien uur probeer ik sinds enkele dagen thee, met honing en citroen. Als je houdt van rust, zonder alle dagelijkse interrupties, moet je hier zijn. Als je een rustig man bent en van je eigen gezelschap geen genoeg kan krijgen, maar dat is juist waar ik hier achtergekomen ben...
...Mijn eigen gezelschap doet me weinig. Het is niet dat ik niet geïnteresseerd ben, dat ik me er niet mee bezig wil houden...
...Je mag me sentimenteel noemen maar sinds ik dagelijks een container met gymschoenen voor mijn neus heb staan ben ik de dingen scherper gaan zien. Het huis, de frituurlucht, de afwas, de dichte gordijnen tot laat in de middag, de herhaling van het ochtendnieuws. Weer die omgeblazen trein in China, weer die omgeblazen trein in China, weer die omgeblazen trein in China. Herinner je je die, Peter?
...Met de matrozen en de kapitein kan ik niets. De meeste staan me niet aan, met het merendeel kan ik niet eens communiceren want ze komen uit Kaapverdië en ik spreek geen Portugees. Nu, ik ga jullie niet vertellen hoe de dingen moeten. Waarin jullie goed zijn. En ik ga jullie niet vertellen aan welke dingen ik hier denk...
...Yoshihiro is uit mijn mond niet wat het uit de jouwe is, Peter, een van mijn meest dramatische en onnozele ontdekkingen.
(tegen Peter) Wat is dat?

Peter
Een graphic novel.

Karel
Een boek met plaatjes.

Peter
Ja. Een Japans boek met plaatjes, ik las daaruit voor.

Karel
(verbaasd) O.
(leest voor) Ik stel me de ochtend van jullie weerzien voor, of de middag. Peter schuchter, ongemakkelijk haast, niet onzichtbaar, niet in de gelegenheid de kat uit de boom te kijken. Je staat erbij en kijkt ernaar, in je eigen huis. Karel, enthousiast. Een poging tot omhelzen. Koffie. Het zoeken naar twee schone kopjes. Een gesprek over...
...De haarclips? Waar is Kees? Naar Japan...
...Je bent moeilijk, Peter. Je laat je niet gaan en je liet mij bijna niet gaan en je wilt Karel eigenlijk niet terug...
...Ik ging weg om uit te vinden wat ik achterliet. Een cliché. Toen ik vanochtend naar de lucht keek en besloot jullie te schrijven had ik geen enkele moeite me voor te stellen dat ik op de stoep stond. Dat ik mobiel belde, omdat de bel het niet doet. Dat er niemand opnam. Dat ik de sleutel in het slot stak. Je gaat moeilijk doen, als ik terug kom, Peter. Dat moet, dat hoort ook bij je. Gelukkig duurt dat nog even. Het ga jullie goed. Zo. Het ga jullie goed. Kees.

Zo is geschreven in opdracht van Productiehuis Brabant en in 2009 geënsceneerd in het Atelier door Leen Braspenning. De tekstuitgave is te koop via de theaterboekhandel in Amsterdam en via de webwikel van Productiehuis Brabant.


 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
login