THEATERTEKSTEN

Auteursbond-theaterteksten
is een project van de
Auteursbond, de
beroepsorganisatie
van (toneel)schrijvers en
vertalers in Nederland.

privacy verklaring

Vergeten
door René Retèl - 2016
PDF   AUTEUR
TEKSTEN VAN DEZE AUTEUR

Trefwoorden: Vergeten, Alzheimer, liefde, vakmanschap, klucht, bewondering
Thema: Vergeten en vergeten worden
Genre: Tragikomedie, Klucht

Beschrijving:
VERGETEN
Een kleine groep acteurs repeteert een klucht. Twee rollen moeten worden vervangen. De repetities gaan echter niet van een leien dakje. Koen, de hoofdrolspeler, lijkt maar geen vat te krijgen op zijn tekst. Dit tot grote ergernis van zijn ex-vrouw en de overige spelers.
Jerôme, de producent van de voorstelling vraagt zich af waarom hij zich heeft laten overhalen de productie opnieuw uit te brengen. Wat bezielt hem überhaupt bij het produceren van toneelvoorstellingen en hoe kijkt hij naar acteurs van nu en van toen.
“Vergeten” gaat over vergeten en vergeten worden. Een acteur moet tijdens zijn werkzame leven grote hoeveelheden tekst onthouden, maar vergeet die uiteindelijk ook weer. Hij oogst roem en duizenden mensen kennen zijn naam en faam. Maar hoe veel roem hij bij zijn leven ook oogst, ook de acteur wordt uiteindelijk vergeten.

Fragment:
Bas    (o.s.)
Koen! Je moet op!
Koen  (o.s.)
Oh, shit!
Koen  (op, ziet dat zijn vrouw weg is)  
Het heeft geen zin daar te blijven liggen, juffrouw van der Klei. Mijn vrouw is thuis gekomen.
Louise          
O, fijn dan kan ze u helpen mij te onderzoeken.
Koen 
Het onderzoek is tot nader order uitgesteld. (hij pakt BH en slip van het gordijn, doet het gordijn een stukje open en steekt ze naar binnen)  Aankleden!  (op dat moment komt Emmy terug en hij doet het gordijn snel dicht en trekt zijn hand, met ondergoed, terug. Houdt het op z’n rug)
Emmy           
Is je nieuwe secretaresse er al?
Koen 
Eh,.. Nee, die eh, … Wat zeg ik dan?
Emmy           
De eerste ronde is nog niet voltooid.
Koen
Oh, ja. Nee, de eerste ronde is nog niet voltooid.
Emmy           
Heb je ooit gedacht aan een secretaris, in plaats van een secretaresse?
Koen 
Een man zou nooit wennen aan dit werk.
Emmy           
Mijn vader had een secretaris.
Koen 
Ik… eh … ik… hè, verdomme.. iets over je vader … iets van … heb ik het niet gedacht of zo.
Emmy           
Ja: “Ik heb altijd al gedacht dat je vader op jongens viel”  Hè Koen, zo gaat ’t niet.
Koen 
(laat zijn houding vallen en gooit BH en slip op het bureau) Ja, nou ben ik er helemaal uit.
Emmy           
Je kent het gewoon niet, Koen.
Koen  Ik ken het wel. Ik wist alleen die ene zin even niet meer.
Emmy           
Niet alleen deze zin, Koen. Drie zinnen hiervoor wist je het ook niet en je vergat op te komen. En daarvoor was er ook al wat.
Louise          
(komt geheel gekleed achter het gordijn vandaan)  Maar het ging toch best aardig, Emmy?
Koen  (blij met de steun)
Ja, dat vond ik ook eigenlijk.
(Marcel en Bas komen ook tevoorschijn)
Emmy           
Nee Koen, het gaat niet best aardig.  We zouden dit in twee weken doen. Louise hier neemt de rol van Renée over en zij kent haar tekst al. Marcel neemt de rol op van Patrick en ook hij kent zijn tekst.
Koen 
Nou, rol, rolletje.
Marcel          
Oh, nou is het ineens een rolletjé. Toen je me vroeg was het een “hartstikke belangrijke rol” Ik dacht dat er geen kleine rollen bestonden, meneer Van Dam, alleen kleine acteurs.
Bas   
Jongens, laten we nou niet zo beginnen. Koen is gewoon een beetje moe, hè Koen.
Koen 
Ja, inderdaad ik ben behoorlijk moe. Ik heb tussendoor ook nog die draaidagen voor “Verloren”, die TV film
Emmy           
Te veel gezopen gisteravond, zal je bedoelen.
Koen 
Zeg, Emmy, nou moet je ophouden. Als er hier iemand is die altijd zijn tekst kent, dan ben ik het. Altijd hè, altijd. Hamlet kende ik in twee weken, de Gijsbrecht, idem dito met een sterretje. In alle producties waarin ik de hoofdrol had en dat zijn er heel wat geweest, kende deze jongen zijn tekst altijd als eerste. Zo, zelfs, dat mensen met ‘kleine rolletjes’ (kijkt naar Marcel) zich stiekem een beetje zaten te schamen.
Bas   
Oké, oké.  Jongens laten we het niet groter maken dan het is. Koen is moe, hij heeft door TV opnames niet veel tijd gehad om het na te kijken, maar laten we wel wezen: wij  met z’n drieën (wijst op hemzelf, Emmy en Koen) hebben dit stuk al meer dan honderd keer gespeeld. Dat komt heus wel goed.
Emmy           
Nou, Bas, dat help ik je hopen. Zo, gaat het in ieder geval niet. Zo’n klucht, dat weet je zelf ook, dat moet een geoliede machine zijn. Als het stokt, dan valt het plat op z’n bek.
Koen 
Ga je mij nou een beetje uit zitten leggen hoe je een klucht moet spelen.
Emmy           
Nee, maar ik hoop wel dat je je dit aantrekt en dat je je tekst leert of nakijkt of wat dan ook. Wij wilden “De dokter weet het niet meer” opnieuw uitbrengen wegens groot succes en niemand vond het een probleem om voor Renée en Patrick twee nieuwe acteurs te vragen. En u zijn Marcel en Louise hier, en daar zijn we heel blij om en dan moet jij ook een beetje je best doen.
Koen 
Hoe lang ga je hier nog over door, Emmy?
Emmy           
En Jerôme steekt ook z’n nek uit. Als hij niet persoonlijk voor dit project was gaan staan, dan hadden ze het bij Jerôme Peper Productions allang de nek omgedraaid.
Koen 
Moet ik soms op m’n knieën voor, Jerôme. Zou die misschien wel fijn vinden
Emmy           
Hè Koen!
Bas   
Zeg, we hebben nog ruim een week, hè. Always look at the bright side of life, tedoo, tedoodedoodedoodedoodee.
Emmy           
Ja, ik kap ermee. We stoppen sowieso voor vandaag.
Marcel          
Prima plan. Je moet het niet dood repeteren. Zeg, heeft één van jullie die film al gezien waar Patrick inzit?
Louise          
Die is toch nog niet uit?
Bas    (tegen Koen)  
Hé, laat je niet gek maken, hè. Komt goed.
Koen 
Tuurlijk, weet je toch.
Bas   
Dag jongens, tot morgen. Tweede bedrijf, hè? (af)
Emmy           
Ja, tweede. Doei! (af)
Marcel (tegen Louise)  
Weet je hoeveel Patrick voor die rol heeft gekregen?
Louise          
Nee.
Marcel          
Tien K (€ 10.000)
Louise          
Jeetje.
Marcel          
Ja, jeetje. Mazzel! (af)
Louise          
Dag! (ziet Koen een beetje sip erbij zitten) Gaat ‘t?
Koen 
Ach, ja.
Louise          
Ik vond dat ’t best goed ging, toch?
Koen 
Nou…
Louise          
Weet je, ja, ik heb natuurlijk nog niet zoveel toneel dingen gedaan, maar ik snap wel dat het lastig is om dat allemaal in één keer in je kop te hebben. Bij “Tulpplein”, die soap waar ik in zat, kreeg je elke week nieuwe tekst, maar die hoefde je maar heel even te onthouden. Als je scène er op stond, dan kon je hem gewoon weer vergeten. Deleten eigenlijk. Ik heb wel eens een scène gehad, die hadden we gedraaid. En toen had ik mijn tekst al verscheurd en weggegooid, dat deed iedereen,  en toen moest ie over. En ik wist het niet meer. Ik helemaal in paniek in de prullenbak en gevonden, pfoe.
Koen 
Ja, grappig. Ja, dat zijn natuurlijk ook teksten, die hoef je niet echt te onthouden. Net als dit eigenlijk. Het is niet bepaald wereldliteratuur.
Louise          
Maar het is toch wel een goeie klucht of vindt u niet?
Koen 
U?
Louise          
Sorry, jij.
Koen 
Ja hoor, als klucht is ie goed en dat is ook een kunst. Net zo goed als dat het een kunst is om hem goed te spelen. Daar heeft Emmy ook helemaal gelijk in. Maar het is natuurlijk geen Shakespeare of Vondel. Dat zijn teksten, die vergeet je niet. Ik althans niet:
Het hemelsche gerecht heeft zich ten lange lesten
Erbarremt over my en mijn benaeuwde vesten
En arme burgery, en op mijn volcx gebed
En dagelix geschrey de bange stad ontzet.
De vyand, zonder dat wy uitkomst durfden hopen,
Is, zonder slagh of stoot, van zelf het land verlopen.
Mijn broeder jaaght hem na. Zy nemen vast de wijck,
En vlughten haestigh langs den Haerelemmer dijck.
De Gijsbrecht.
Louise          
Wow, wat goed! Blijf je dat gewoon onthouden?
Koen 
Ja, gek hè. Dat zit gewoon ergens en als ik eenmaal het begin heb, dan komt het er zo uit.
 


 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
login